Chiny Religia

Chiny Religia – FILOZOFIA I ŚWIAT WIERZEŃ:

Konfucjanizm:
Wywodzi się z nauki wędrownego nauczyciela Konfucjusza, który w katach 551-479 p.n.e. mieszkał w państwie Lu w dzisiejszej prowincji Shandong. Wywierał on wówczas niewielki wpływ na innych, ponieważ nie znalazł posady na dworze książęcym. Dopiero jego uczniowie, przede wszystkim Mencjusz (371-289 p.n.e.), usystematyzowali jego myśli w bardziej spójny obraz.
Z mitów chińskich uformował on szkołę „idealnego władcy” , który ma stać na czele piramidy społecznej jako dobroduszny dyktator. Piramida ta charakteryzowała się niejednolitymi stosunkami, przy czym od góry do dołu miały obowiązywać dobroć i współczucie, od dołu do góry posłuszeństwo. Jednostka powinna kierować się poszanowaniem tradycji i przestrzegać norm moralnych i etycznych.
Jako doktryna państwowa konfucjanizm przez 2000 lat wywierał przemożny wpływ na chińską cywilizację. Badania Konfucjusza nad okresem dynastii Zhou przekonały go, że były to czasy idealnego modelu społecznego, godnego naśladowania w przyszłości. Aż do upadku dynastii Qing w 1911 roku cesarz i jego dwór stali na straży tej specyficznej ideologii państwowej.
Większość elementów konfucjanizmu można spotkać do dziś. Także komunistyczna Partia Chin opanowana jest przez ścisłą hierarchię. Nawet członkowie ruchu demokratycznego tęsknią za dobrym władcą , przy czym za wzór służy niektórym Lee Kuan Yew z Singapuru. Awanse dzieli się według zasady stażu, a nie osiągnięć, a kobiety są praktycznie zaniedbywane. „Kobiety noszą połowę nieba” – to twierdzenie Mao nie było niczym innym jak propagandą.

Taoizm:
Ma zupełnie inny obraz człowieka. W centrum widzi jednostkę i próbuje udzielić pomocy tam, gdzie jednostka może znaleźć swoje „tao” (zwykle tłumaczone jako „droga”), w naturalnym porządku kosmicznym. Efektem starannych obserwacji natury i ludzi od VI wieku było stwierdzenie, że człowiek powinien ćwiczyć „wu wei”, czyli ” nie sprzeciwianie się naturalnemu porządkowi rzeczy panującemu w przyrodzie i społeczeństwie”. Nie ma tu jednak mowy w żadnym razie o bierności lecz o tym, że nie powinno się postępować wbrew swemu otoczeniu.
Niektórzy ortodoksyjni taoiści wyciągnęli wniosek, że powinni żyć jak pustelnicy. Najsilniejszy wpływ wywarł taoizm na artystów. Malarze i poeci stworzyli swoje filozoficzne światy, których wpływ na estetykę chińską widoczny jest do dziś.
Bez taoizmu nie do pomyślenia byłby także rozwój nauk przyrodniczych i medycyny. Choroba uważana była za odejście od zrównoważonego stanu naturalnego, który można przywrócić dzięki usunięciu przyczyn, a nie objawów. Później z koncepcji tej rozwinęła się sztuka produkowania środków leczniczych oraz ćwiczenia oddechowe „taiji” i „qigong”.
Najbardziej znany taoistowski tekst to Daodejing („Droga i cnota”), przypisywana mędrcowi imieniem Laozi, żyjącemu ponoć w VI wieku p.n.e. Badania stylistyczne wykazały jednak, że jest to dzieło kilku autorów, rodzaj zbioru cytatów.
Inaczej niż konfucjanizm pierwotny, taoizm nie potrzebuje postaci przywódcy, ponieważ każda jednostka znajduje się na drodze do własnego „tao”.
Taoizm jako religia rozwinął się na przełomie II i III w.n.e. z połączenia myśli filozoficznej z ludowymi wierzeniami w duchy, demony i bóstwa oraz praktykami magicznymi.

Buddyzm:
W I wieku n.e. przybył z Indii do Chin Jedwabnym szlakiem. Wkrótce rozprzestrzenił się po całym kraju i zaczął konkurować z taoizmem, zdobywając coraz więcej wiernych, co spowodowało, że taoiści stworzyli niezliczoną liczbę bóstw i świętych, podobnych do buddyjskich, w celu uczynienia swojej wiary bardziej atrakcyjną. Ale w tym samym czasie buddyzm w swojej specyficznej, chińskiej formie również przyjął wiele elementów magicznych taoizmu. Podstawą buddyzmu w jego chińskim wydaniu stała się nadzieja zbawienia dla tych , którzy zwrócą się do do bodhisattwy Guanyin i Buddy Amintabha.

(źródło:"Chiny Hongkong"- Neles Guide)